براي روضه نوشتن شود مهيا دست
دوباره محشر كبرا نمود برپا دست

زبان كه لال شد و ديده غرقِ خون گرديد
عقب نرفت براي نوشتن اما دست

شروع كينه ز خيبر، ز بدر، از اُحُدست
از آن زمان كه علی می نشست بالادست

چو كينه داشته اند از روايت "ثقلين"
كشيده اند ز دامان آل طهٰ دست

به حكم آنكه "يدالله فوق ايديهم"
نديده هيچ كسی روي دست مولا دست

ولي وصيت پيغمبر است اين مطلب
كه بعدِ رفتن من يا علي ! مبادا دست
بَری به قبضه ی شمشير، صبر كن حتی
كسی بلند كند گر به روی زهرا دست

به خانه ای كه مَلک هم بدون اذن نرفت
بدون اذن مسير اراذل افتادست

به پشت در چه سرش آمده كه بعد از آن
كشيده محسن شش ماهه هم ز دنيا دست

ميان كوچه دويد از علی دفاع كند
دفاع كرد.. وليكن نه با سپر، با دست

مگر غلاف چگونه زده است آن نامرد
كه بعدِ اين همه مدت نشد مداوا دست

زبانِ زلفِ پريشانِ زينبش گويد:
برای شانه زدن هم نرفت بالا دست

نگفت از غم و زخم و جراحتش به علی
به وقت غسل و كفن كرد راز افشا دست

فاطمیه ۱۳۹۲

امروز به موقع ترین و بهترین هدیه تولدمو گرفتم...

همین

به چشمانم سپردم اشک هایم را نگه دارد
نـریزد آبـرویم را.. اگــر چـشـــم تو بگذارد

تو هم صحبت بکن با خاطرات بلکه شاید او
کــمــی کـوتــاه آید... از خیالم دست بردارد

در آغوشت پناهم ده ز جور تیر مژگانت

پناه ما خدا باشد ز بی مهری تقدیرش..

این روزها نگاهت به آسمان باشد!

حواست به هوا ، باد و باران باشد..

اولین باران پاییزی سراغم را بگیر... اصلا سریع خودت را به من برسان..

من در مقابل بارانِ پاییز ضعیفم.. انگار غمِ دنیا به سرم میریزد..

بیا و کلِ زمانِ خزان را در آغوشم بگیر ، طوری که هر کس می بیند گمان کند ما ثابتیم و زمان متحرک..

برگ ها با باد و باران میریزند و من در آغوش تو،سرم روی شانه ات بی حرکت.. با هر دَم می بویمت و با بازدم غم هایم را به آه می سپارم...

قبول؟

الهی عاشقی چون من ز چشمان تو آن گونه
نیوفتد مثل آن اشکی که افتادست زان گونه

_دوستش داری؟

مطمئنم

_از کجایی انقدر مطمئنی؟

روحم از جسمم بیشتر دلتنگش بود،بیشترِ بیشترِ بیشتر..

_روحت؟

مرگم را دیدم،روحم سراغش را می گرفت..تازه فهمیدم دلتنگی کالبد ندارد...

گیرم که نبینمت خیالم ، خالی ز هوات شد نباشد؟

روحم به تو وابسته شده است و معطوف به کالبد نباشد...

می گویند قیامت پرده ها کنار میرود..

نمیدانم تا چه حدی اسرار هویدا می شود ..

من هم کاری به کسی ندارم.. اما تصور میکنم وقتی فکر و دغدغه ام در دنیا را بفهمی به من نگاه میکنی و لبخند میزنی..🙂

دیدی؟ بهت که می گفتم؟

دیگر چیزی از دنیا نمانده

چند صباحی مانده که آن هم مشغله ها تا بوق سگ پُرش کرده اند

در سینه من حسرت ها، باید نباید ها و دلتنگی ها می ماند ولو اینکه دنیا تمام شود،داغش را به خاک خواهم برد و محشر بر گُرده من خواهند بود..

اما تو!

ای عزیزِ دوست داشتنیِ من!

تا قیامت نشده قیامت کن.. داستان را از آخر بخوان

اگه بخوام از حال دلم بنویسم خجالت میکشم..

روم نمیشه بنویسم برات که تپش های دلم دارن چه شعری رو زمزمه میکنن..

کلافه تر از اونی هستم که بگم اشک های بازیگوش خسته از چشم هام،چرا هی سُر میخورن روی گونه هام..

سختمه بگم لب هام وقتی اِفهٔ بغض به خودشون میگیرن، با چه مکافاتی جمع و جورشون میکنم..

مثل کسی شدم که لباش رو رو هم فشار میده و حرفش رو با صدایی که از ته حلقومش بلند میشه و از بینی فرار میکنه به بهت می رسونه...

چون نه خودشو در حدی میدونه نه جرأتشو داره که با دهان باز بگه: "دوست دارم"

میترسه اگه بعدش بهش بگی: تو که دوسم داشتی چرا...

لال مونی میگیره.. آب میشه..

مخلص کلام(با همون صدا از ته حلقوم):

دوسِت دارم!

-تو قول بده که بغلم میکنی..

زمان و مکانش با خودت... اگه اربعین کربلا نشد اشکالی نداره...